Strefa klienta
Pomoc
Znaleziono 143608 interpretacji.
stron: 17179 7180 7181

§

decyzja w sprawie interpretacji prawa podatkowego sygnatura: PBF.E/4117-0013/09 z dnia 2009-03-16

Działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.),…

więcej


§ 1. W sytuacji, gdy ten sam organ administracyjny pozostaje wierzycielem i organem egzekucyjnym, nie ma podstaw do składania wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 56 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tym bardziej nie można zaakceptować twierdzenia o związaniu wnioskiem składanym i rozpatrywanym przez ten sam podmiot.2. Jeżeli w toku postępowania egzekucyjnego uchylono decyzję, z której wynikała dochodzona należność i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, postępowanie egzekucyjne nie może być dalej prowadzone i podlega umorzeniu na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 w/w ustawy.

wyrok zwykłego składu NSA sygnatura: II FSK 111/09 z dnia 2009-03-19

Na podstawie tytułów wykonawczych nr: SM 4/879/07, SM 4/881/07 wystawionych 31.07.2007 r. obejmujących zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. i odsetki za zwłokę od niezapłaconych…

więcej


§ Czynności wykonywane przez biegłego w postępowaniu sądowym, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o podatku doch. od osób fiz., stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i nie dotyczy ich wyłączenie, o którym mowa w art. 15 ust. 3 tej ustawy.

wyrok zwykłego składu NSA sygnatura: I FSK 1476/08 z dnia 2009-03-25

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.1.1. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 179/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny…

więcej


§ 1. Doręczenie pisma sądowego, wywołuje określone ustawą, relewantne dla przebiegu postępowania sądowadministracyjnego skutki. Choć czynność doręczania ma charakter materialno-techniczny uchybienia popełnione przy jej dokonywaniu mogą prowadzić do konsekwencji prawnych ograniczających lub pozbawiających stronę postępowania w prawie do sądu. Stąd też regulację procesową cechuje daleko posunięty formalizm.2. Odnosząc się do doręczenia, o którym mowa w art. 72 p.p.s.a. stan faktyczny, który został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjęty za podstawę doręczenia zastępczego z art. 73 p.p.s.a., nie został w skardze kasacyjnej zaskarżony i skutecznie zakwestionowany. W szczególności nie zostało obalone domniemanie, że doręczenie zastępcze w sposób przewidziany w art. 72 p.p.s.a. było w ogóle możliwie, gdyż nie zostały powołane, nie mówiąc o uprawdopodobnieniu, okoliczności dotyczące obecności dorosłych domowników, dozorcy lub przedstawicieli administracji w czasie dokonywania doręczenia.3. Natomiast dla skuteczności doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. konieczne jest zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił on zawiadomienie o przesyłce dla adresata: w skrzynce na korespondencję, na drzwiach mieszkania, w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń czy na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Treść skargi kasacyjnej i dowody do niej załączone nie obalają domniemania zgodności doręczenia zastępczego dokonanego w trybie art. 73 p.p.s.a. Odpowiednie adnotacje o pozostawieniu pisma na dwa następujące po sobie okresy siedmiu dni zostały na potwierdzeniu odbioru przesyłki umieszczone. Okresy te zostały zachowane, a adresat powiadomiony o miejscu pozostawienia przesyłki.

postanowienie NSA sygnatura: II FSK 1910/07 z dnia 2009-03-27

UzasadnieniePostanowieniem z 27 września 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 525/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Aldony K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie w przedmiocie podatku…

więcej


§ 1. Trafny jest w szczególności zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 20 ust. 3 p.d.o.f., który w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.2. Sąd dokonując wykładni omawianego przepisu (por. s. 14 wyroku) przyjął natomiast, że porównuje się jedynie wartość wydatków danego roku do łącznej wartości mienia zgromadzonego w roku podatkowym i oszczędności z lat wcześniejszych, pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od podatkowania, pomijając tym samym w powyższym rachunku istotną pozycję wartości mienia zgromadzonego w danym roku, którą dolicza się do sumy wydatków.3. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej, deklaracje złożone przez stronę i zeznania strony (stosuje się do jej przesłuchania przepisy dotyczące świadka - por. art. 199 O.p.). W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zobowiązywał stronę na podstawie art. 285a § 3 O.p. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale mimo uznania oświadczeń za niezgodne ze stanem rzeczywistym, tak odnośnie do wartości mienia zgromadzonego na początku 1999 r. jak i źródeł jego pochodzenia, nie odniósł się do konsekwencji złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia w tym trybie.4. W rezultacie za trafny należało uznać zarzut strony nieuwzględnienia przez Sąd naruszenia zakażoną decyzja art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wskutek niezebrania niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchania sióstr skarżącego w celu wyjaśnienia ww. okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Ponadto ten sam przepis został naruszony wskutek nierozważenia danych wynikających z zeznań podatkowych skarżącego za lata poprzedzające rok podatkowy (przeanalizowano tylko przychody, koszty ich uzyskania oraz wydatki roku 2002). Skarżący trafnie zauważa, że zarówno Sąd jak i organy podatkowe (zgodnie z art. 191 O.p.) powinny zważyć z jednej strony stosunkowo niewielką kwotę (3.330 zł) tzw. dochodu ze źródeł nieujawnionych, a z drugiej fakt, że skarżący od około 30 lat wykonuje popłatny zawód adwokata. Powinno to jednak polegać na ocenie zachowanych w dokumentacji organów podatkowych zeznań podatkowych, bowiem ewentualne oszczędności mogły być czynione wyłącznie z dochodów, a nie przychodów podatnika w latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki.

wyrok zwykłego składu NSA sygnatura: II FSK 1891/07 z dnia 2009-03-27

UZASADNIENIEZaskarżonym wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 302/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił - stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002…

więcej


stron: 17179 7180 7181